Istota środowiska wychowawczego

Środowisko zbiorowości określane „typowym” zamykamy w gra­­nicach układów osadniczych jakie stanowią konkretne wsie i miasta. W aktualnych warunkach osadnictwa naszego kraju środowiska takie są zbiorowością terytorialną a ich różnorodność wynika z historycznych uwarunkowań, miejsca w sieci organizacyjnej życia społeczno-gospodarczego kraju, usytuowania ekologicznego, stopnia urbani­zacji lokalnej specyfiki.

Środowisko jest przypisane człowiekowi. Od jego rozwoju, osiągniętego poziomu ekonomiczno-społecznego i kultury zależy stan socjalizacji, poziom fizycznego, społeczno-moralnego i umysłowego rozwoju młodego człowieka. Celem tego podrozdziału jest próba przedstawienia typowych środowisk wychowawczych.

Etapy Konferencji Grupy Rodzinnej

Na przebieg Konferencji Grupy Rodzinnej składa się pięć etapów[1]:

a)      Dzielenie się informacjami. Osoba zgłaszająca przedstawia dokładnie sytuację rodziny, w której się ona znalazła, odpowiada na wszelkie pytanie, rozwiewa wątpliwości uczestników konferencji. Przedstawia także możliwości wsparcia i pomocy jakie oferuje rodzinie system pomocy społecznej oraz specjaliści danej dziedziny, której dotyczy problem (np. specjalista ds. uzależnień, przemocy domowej etc.). w tym etapie konferencji uczestniczą: rodzina, koordynator, osoba zgłaszająca (najczęściej pracownik socjalny), specjaliści.

b)      Prywatny czas dla rodziny. Na tym etapie rodzina pozostaje sama, ustala szczegółowy plan działania, szuka optymalnych rozwiązań.

c)      Zaakceptowanie (bądź nie) planu stworzonego przez rodzinę. Na tym etapie pracownik socjalny włącza się do pracy i pomaga ustalić sposoby wprowadzenia planu w życie. Trzeba tutaj pamiętać, że plan ma być bezpieczny dla dzieci i rodziny, w przeciwnym przypadku nie można go przyjąć.

d)     Realizacja planu. Każdy uczestnik konferencji otrzymuje od koordynatora plan działania jaki ustaliła i podpisała rodzina. Plan jest „formą zobowiązania wobec jego postanowień”[2].

e)      Kontrola realizacji planu. Po odbyciu konferencji rodzina wraca niejako do osoby, która pracowała z nią przed konferencją. Rodzina wyznacza spośród swoich członków osobę, która będzie regularnie informowała pracownika socjalnego o postępach w realizacji planu, a w razie potrzeby zwróci się do niego o pomoc. Koordynator kończy swoja rolę.

Zasadniczo metoda Konferencja Grupy Rodzinnej może być zastosowana w każdym przypadku. Najczęściej stosuje się ją, gdy:

  • w rodzinie występują poważne problemy zdrowotne (np. rodzice, dzieci, osoby starsze, wymagające opieki),
  • rodzice mają ograniczoną władzę rodzicielską lub są uzależnieni (np. od środków psychoaktywnych, alkoholu etc.),
  • dzieci doświadczają przemocy (psychicznej, fizycznej, seksualnej), sprawiają trudności opiekuńczo-wychowawcze (np. trudności z nauką, z realizacja obowiązku szkolnego, z zachowaniem),
  • dzieci są młodocianymi rodzicami lub przebywają w placówkach (np. opiekuńczo-wychowawczych),

Konieczna w tej metodzie jest ostrożność i wyczucie w nazwaniu głównego problemu rodziny.

Metoda Konferencja Grupy Rodzinnej przekonuje do siebie coraz szersze grono osób. Dość poważnie dobrze zakorzeniła się już w systemie pomocy społecznej naszego województwa.


 

[1] K. Mimiec, Pomoc rodzinie dotkniętej przemocą z wykorzystaniem metody Konferencja Grupy Rodzinnej, w: es.O.es nr 2/2007, Regionalny Ośrodek Polityki Społecznej w Krakowie, s.19. Jarosław Przeperski wyróżnia trzy podstawowe etapy KGR. Są to: przygotowanie KGR, spotkanie rodziny na konferencji oraz realizacja planu i monitorowanie wypełniania ustaleń konferencyjnych.

[2] K. Mimiec, dz. cyt., s.19.

Rodzina i jej funkcje

Rodzina „stanowi najbardziej powszechne środowisko życia człowieka. Od niej zaczyna się biografia człowieka i ona towarzyszy mu przez całe życie dorosłe. To ona wywiera istotny i znaczący wpływ na zachowania się jednostek, ich stosunek do innych osób, świata wartości, norm i wzorów postępowania. Życie rodzinne obejmuje bowiem długo okres. Zaczyna się zanim pojawią się inne środowiska w życiu człowieka, a członków rodziny łączą więzy krwi i więzy emocjonalne”[1].

Papież – Jan Paweł II – tak mówi o rodzinie: „rodzina jest drogą pierwszą i z wielu względów najważniejszą. Jest drogą powszechną, pozostając za każdym razem drogą szczególną, jedyną i niepowtarzalną, tak jak niepowtarzalny jest każdy człowiek. Rodzina jest tą drogą, od której nie może on się odłączyć. Wszak normalnie każdy z nas w rodzinie przychodzi na świat, można więc powiedzieć, że rodzinie zawdzięcza sam fakt bycia człowiekiem. A jeśli w tym przyjściu na świat oraz we wchodzeniu w świat człowiekowi brakuje rodziny, to jest to zawsze wyłom i brak nad wyraz niepokojący i bolesny, który potem ciąży na całym życiu (…) Wie on ponadto, iż człowiek wychodzi z rodziny, aby z kolei w nowej rodzinie urzeczywistnić swe życiowe powołanie”[2].

Rodzina (ang. family, fr. famille) w ujęciu pedagogicznym jest ujmowana przede wszystkim jako grupa mała i pierwotna, środowisko i system edukacyjny oraz instytucja socjalizacyjno-wychowawcza i wspólnota emocjonalno-kulturowa. Głównym przedmiotem zainteresowań pedagogów i pracowników socjalnych jest realizacja i uwarunkowania funkcji socjalizacyjno-wychowawczej i zabezpieczającej rodziny – w ścisłym powiązaniu z innymi funkcjami podstawowymi i pochodnymi, tj funkcją emocjonalną, ekonomiczną i opiekuńczo-biologiczną. Przyjmuje się przy tym podejście wielowarstwowe i komplementarne w szczegółowych analizach diagnostycznych oraz w projektowaniu i realizacji konkretnych programów społecznego wsparcia względem jednostkowych lub typowych przypadków rodzin, np. rodzin wielodzietnych, niepełnych, ryzyka czy nieletnich matek[3].

W pedagogice społecznej rodzinę traktuje się jako środowisko wychowawcze, w którym tkwią potencjalne siły społeczne, jako źródło jej rozwoju[4].

Rodzina mała, czyli nuklearna, to pierwotna grupa społeczna, której podstawą jest instytucja małżeństwa i wynikający z niego stosunek najbliższego pokrewieństwa lub adopcji. W jej skład wchodzą rodzice i dzieci, rzadziej także dziadkowie[5].

Rodzina duża swym zasięgiem obejmuje krewnych w linii prostej minimum do trzeciego pokolenia, czyli dziadków oraz dalszych krewnych (ciotki, kuzynostwo, wujowie)[6].

Charakterystyczne dla rodziny jest współwystępowanie następujących cech: wspólne zamieszkanie członków, wspólne nazwisko, wzorce zachowań, obyczaje, ciągłość biologiczna.

Funkcje rodziny są ściśle powiązane z jej strukturą i z nich wypływają zadania. Współzależność członków, wzajemne ich oddziaływanie na siebie, układ ról pełnionych w tej grupie społecznej, wszystko to wpływa na pełnienie pewnych funkcji.[7] Rodzina jest instytucją realizującą podstawowe funkcje społeczne, to znaczy takie, bez których społeczeństwo nie może istnieć i funkcjonować.[8]

Funkcje rodziny badacze postrzegają i ujmują rozmaicie, tak co do samego ich nazewnictwa, jak i liczebności. Zależy to między innymi od założeń i celów badawczych przyświecających danemu autorowi, od tego za jaką teorią czy ideologią rodziny się opowiada. Jednak wszystkie te podziały i wyliczenia funkcji rodziny dadzą się wyprowadzić ze szczegółowej analizy poszczególnych elementów występujących w definicjach rodziny, ale przede wszystkim wyprowadza się je z odpowiedniej praktyki życia rodzinnego, jej działalności, zadań[9]. Funkcje rodziny można też rozważać z punktu widzenia zadań spełnianych na rzecz społeczeństwa oraz zadań swych członków[10].

Z polskich socjologów – Zbigniew Tyszka – wyodrębnia najwięcej funkcji rodziny, bo aż dziesięć. Są to:

a)      funkcja materialno – ekonomiczna obejmuje zaspokajanie materialnych potrzeb członków rodziny. Składnikami jej są cztery podfunkcje: produkcyjna, zarobkowa, gospodarcza i usługowo – konsumpcyjna,

b)      funkcja opiekuńczo – zabezpieczająca polega na materialnym i fizycznym zabezpieczeniu członków rodziny w niezbędne do życia środki oraz wspomaganie osób niesprawnych i innych wymagających czasowej lub stałej opieki,

c)      funkcja prokreacyjna. jest formą zaspokajania emocjonalno – rodzicielskich potrzeb współmałżonków i reprodukcyjnych potrzeb społeczeństwa,

d)     funkcja seksualna jest społecznie, powszechnie akceptowaną formą współżycia płciowego,

e)      funkcja legalizacyjno – kontrolna polega na sankcjonowaniu zachowań i działań uznanych za niewłaściwe poza rodziną, nadzorowaniu postępowania członka rodziny oraz pozostałych członków w celu zapobiegania ewentualnym odstępstwom od norm i wzorów przyjętych w rodzinie za obowiązujące,

f)       funkcja socjalizacyjna, która polega na wprowadzeniu dziecka w świat kultury danego społeczeństwa, przygotowanie do samodzielnego pełnienia ról społecznych oraz wzajemne dostosowanie osobowości małżonków,

g)      funkcja klasowa. Pochodzenie z danej rodziny wstępnie określa pozycję społeczną członków w strukturze społeczeństwa,

h)      funkcja kulturalna, której celem jest zapoznanie młodego pokolenia z dziejami kultury danego społeczeństwa, wpojenie norm i wartości, przekazywanie dziedzictwa kulturowego, dbałość o przeżycia estetyczne,

i)        funkcja rekreacyjno – towarzyska. Dom rodzinny jako miejsce wypoczynku, dbałość wszystkich członków o dobrą atmosferę w rodzinie i o nawiązywanie kontaktów towarzyskich przez osoby wchodzące w jej skład,

j)        funkcja emocjonalno – ekspresyjna, która wyraża się w zaspokajaniu najważniejszych potrzeb emocjonalnych członków rodziny (miłość, wzajemne oparcie, poczucie bezpieczeństwa, swobodne wyrażanie swojej osobowości).

Zbigniew Tyszka uważa, że można wyróżnić dziesięć podstawowych rodzajów więzi odpowiadających w znacznym stopniu wyodrębnionym wcześniej funkcjom. Są to więzi: opiekuńcza, krwi, seksualna, kontrolna, klasowa, socjalizacyjno-wychowawcza, kulturalna, ekonomiczna, towarzyska, emocjonalno-ekspresyjna[11].


 

[1] J. Maciaszkowa, Z teorii i praktyki pedagogiki opiekuńczej, WSiP, Warszawa 1991, s. 49.

[2] Jan Paweł II, List do rodzin (Gratissimam sane) z okazji roku rodziny 1994.

[3] Red. D. Lalak i T. Pilch, Elementarne pojęcia pedagogiki społecznej i pracy socjalnej, Wydawnictwo akademickie „Żak”, Warszawa 1999, s. 236.

[4] Cyt. za: B. Matyjas, Pedagogika społeczna i rodzina – obszary badań, w: Pedagogika społeczna, t. 2, red. E. Marynowicz-Hetka, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2007, s. 506.

[5] S. Kawula, w: red. T. Pilch, Encyklopedia pedagogiczna XXI w.”, t. 1, Wydawnictwo Akademickie „Zak”, Warszawa 2003, s. 236.

[6] Tamże, s. 236.

[7] T. Grudniewski, Funkcje społeczne i struktura rodziny, Wychowanie na co dzień, 1999, nr 4, s. 8.

[8] F. Adamski, Socjologia małżeństwa i rodziny, Warszawa 1985, s. 50.

[9] por. F. Adamski, dz. cyt. s. 50.

[10] M. Ziemska, Rodzina a osobowość, Warszawa 1997, s. 35.

[11] por. S. Koniński, Socjologia ogólna, dz. cyt., s. 169-170.

Bajka „Calineczka”

Z okazji XV letniej działalności zespołu odbył się uroczysty koncert w sali WDK. Zostało przedstawione widowisko taneczne do bajki pt. „Calineczka”, na którą przybyli rodzice dzieci, ich znajomi oraz zaproszeni goście.

Bajka rozpoczyna się tańcem baletowym kobiety, która była samotna i pragnęła mieć małe dziecko.1 Pewnej nocy przyśniło jej się, że przyszła do niej wróżka i przyniosła piękny kwiat, z którego wyłoniła się śliczna, mała dziewczynka – Calineczka. Na scenę wniosły kwiat 2 motyle ubrane w kolorach fioletu i pomarańczy. Kobieta po przebudzeniu się zobaczyła piękny kwiat i tańcząc wokół niego śpiewała piosenkę pt. „Kwiat”

W kącie cicho pająk śpi

w samotności płyną dni.

W oknie zakwitł wróżki dar

kwiat, co kryje dziwny czar.

Minie czas smutnych lat

przyjaciółkę da mi kwiat,

wiatr osuszy smutku łzy

serce me z radości drży.

Calineczka, Calineczka

panna mała jak kropeczka

Calineczka , Calineczka

śliczna mała dziewczyneczka

Ktoś maleńki w środku był

dziewczyneczkę by mi krył.

Calineczką nazwę ją ,

będzie przyjaciółką mą.

Po piosence na scenie zjawia się ropucha , która porywa Calineczkę.

Następnym obrazem jest taniec przedstawiający czystą spiętrzoną wodę w wykonaniu starszych dziewcząt ubranych w kolorach błękitu i zieleni .

Przedstawiły one wodę , śpiewając piosenkę:

Dokąd to rzeko twe wody od lat

drogą daleką wyprawiasz przez świat .

Życie szybko jak rzeka za nieznaną ucieka

dni i noce mijają wartki niesie je nurt .

Podczas śpiewania piosenki młodsze dziewczynki ubrane w kolorze bieli i błękitu imitowały spiętrzoną wodę , akrobacje tyłem (przewroty w tył) do przodu sceny, a potem obroty , turlając się bokiem .

Po skończonym obrazku „wody” dzieci schodzą za kulisy, a na scenie pojawiają się : ropucha , ropuch i kwiat z Calineczką . Za nimi skaczą żaby jedna za drugą i wykonują taniec rewiowy w jednym szeregu . W takt muzyki wymachują na zmianę prawą i lewą nogą rytmiczne podskoki z obrotem w lewą stronę .

Potem następuje zmiana rytmu i melodii , podczas której wykonują akrobacje : z założonymi na szyi nogami wykonują obroty po kole .

I znów tańczą fragment rewii jak w poprzednim numerze. Żaby schodzą do tyłu, zajmując się Calineczką, a ropuch wykonuje popisy na scenie wraz z ropuchą. .Zakłada sobie nogę za głowę robiąc tzw. klisznik i wykonuje obroty tocząc się po kole podobnie jak żaby; potem ropuch stoi przez chwile na jednej nodze , drugą ma założoną na szyi. Na scenę wychodzą żaby, którymi dyryguje żaba „dyrygent”. Ropuch w tym czasie śpiewa piosenkę na tle rechotania żab.

„Piosenka Ropucha”

Ledwo rankiem słońce wstanie

słychać żabie rechotanie .

Rere-kum , rere-kum

kumkających żabek tłum .

Grupa dziewcząt zaawansowanych w zespole wykonuje „Taniec pająków”, a po nim na scenę wychodzi Calineczka z krecikiem i myszką polną . Krecik , zwracając się w stronę Calineczki , śpiewa „Piosenkę krecika”

„Piosenka krecika”

Cudna mała Calineczko

zostań proszę mą żoneczką,

przymnie bądź , los mój psządź,

uchwyć nić w maleńkie swe dłonie.

Calineczka przebywa u myszy polnej, gdzie zastaje ją zima. W tym czasie wychodzi „Pani Zima” ubrana w białą pelerynę i śpiewa piosenkę pt. „Zima”, której refren brzmiał:

Ref. Zima, zima nadchodzi

mroźno, chłodno nadchodzi

dzień umyka za dniem.

Zima, zima już blisko

śnieg okryje wnet wszystko

i świat cały zapadnie znów w sen.

Po zimie pojawia się jaskółka, która na tle świergotu ptaków wykonuje taniec baletowy chcąc odlecieć do ciepłych krajów. W czasie lotu zraniła sobie skrzydło i upadła na ziemię. Calineczka podeszła do jaskółki, okryła ją listkami, po czym zabrała ją do mysiej nory i opiekowała się nią.

Po zejściu jaskółki wychodzi na scenę kot i myszy wykonując taniec z elementami akrobatyki. Po nich dwie dziewczynki ubrane w białe, długie sukienki śpiewają piosenkę pt.”Zima”

„Zima”

Pod puszystym białym trenem

zasnął cicho cały świat ,

pałac z lodu okrył ziemię

śnieżne chmury goni wiatr.

Najmłodsze dzieci wykonują taniec zaprzęgów z woźnicami.

Kończy się zima i nadchodzi wiosna; jaskółka już zdrowa odlatuje od Calineczki i myszy polnej, dziękując im za uratowanie życia.

Po tej scenie następuje zmiana charakteru muzyki i nastroju w kolejnym obrazku tanecznym pt. „Łąka”. Dzieci starsze i młodsze ubrane w kolorach kwiatów polnych: błękitnych habrów, białych stokrotek czerwonych maków i żółtych kaczeńcy, przedstawiają kolorową łąkę. Wraz z nimi tańczą biedronki ubrane w czerwone kubraczki i czarne groszki a także kolorowe motyle. Pod koniec tańca pojawia się Calineczka wraz ze swoim „królewiczem”, który został jej mężem. Po tym obrazku wychodzą na scenę wszyscy uczestnicy koncertu i tańcząc śpiewiają finałową piosenkę.

„Piosenka finałowa”

Śmiało zróbmy pierwszy krok

tańczmy wszyscy cały rok .

klaszczą dłonie, setki rąk

mknie taneczny krąg.

Wszystkie troski na bok rzuć,

tę piosenkę z nami nuć,

dobro wygra ze złem grę

bajka kończy się.

Śpiewajmy razem, tańczmy razem

niech zabawa trwa,

a nasza bajka , jak to bajka

także morał ma.

W bajce zdarza się ten cud

serce topi zimny lód,

uwierzmy razem, w siłę marzeń

lepszy będzie świat.

Razem, razem w tył i w bok

krok do przodu, w górę skok

przez fantazji przeskocz próg

będziesz marzyć mógł.

Wędrój z nami, rękę daj

przez baśniowy elfów kraj.

Lato spotkasz zawsze w nim

nie ma wcale zim.

W bajce się może wszystko zdarzyć,

w życiu częściej- nie.

Lecz czasem warto jest pomarzyć

choćby tylko w śnie.


1 Opracowano na podstawie Kroniki Zespołu

Obrazek taneczny pt. „Czarodziejska skrzynia”

Obrazek taneczny pt. „Czarodziejska skrzynia” rozpoczyna się wciągnięciem kolorowej skrzyni na scenę, w której znajduje się dwoje dzieci ubranych w stroje krakowskie. Po wyjściu dzieci ze skrzyni słychać hejnał z Wieży Kościoła Mariackiego w Krakowie i na tym tle dwoje dzieci tańczy krakowiaka.

1)

Ukłon czapką   w stronę tancerki i rozpoczęcie tańca cwałem po kole, a potem po kształcie   litery S.(8 t.)

2)

Cwał   boczny po kwadracie osobno przez 4 takty, potem obrót w miejscu przez 4 takty

3)

Cwał   boczny partnera po kole partnerki z obrotami przez 4 takty.

4)

Krzesany   w miejscu z trzymaniem się za biodra z ręką uniesioną w górę ze zmianą   kierunku.

5)

Cwał   boczny po kole z obrotem w górze przez głowę partnerki.

6)

Partner   wykonuje klęk prosty na jedn kolano, partnerka okrąża go dookoła w podskokach   trzymając się ręki.

7)

Dwa kroki   krzesanego w miejscu i dwa cwały w prawo a potem w lewo z ręką w górze.

8)

Zmiana   tempa oraz tonacji na molową. Dzieci tańczą poloneza. Na początek dwa skłony   od siebie i do siebie.

9)

Krok poloneza po obwodzie koła.

 

10)

Cztery   takty poloneza do przodu w parze

11)

Cztery   takty poloneza na zewnątrz z oddalaniem się od siebie.

12)

Obroty w   parze po obwodzie koła.

13)

Taniec   oberka po obwodzie koła przez 4 takty, następnie to samo wykonuje partnerka, a   partner przykuca z ugiętą

14)

nogą w   kolanie na zmianę: raz lewą, raz prawą. (4 takty)

15)

Zakończenie   tańca krokiem oberka z przysiadem partnerki na kolanie partnera.

Opracowano na podstawie Kroniki Zespołu

Na zakończenie dzieci podbiegają do zaczarowanej skrzyni na tle muzycznego hejnału z Wieży Mariackiej i chowają się do niej, zjeżdżając ze sceny.

Zespół „ Trzpioty”

Zespół „ Trzpioty” podczas swej 15 – letniej działalności posiada w swoim dość bogatym repertuarze: widowiska, obrazki taneczne, rewie, piosenki. Kompozytorem utworów muzycznych był Henryk Morys, a obecnie jego miejsce zajmuje Zdzisław Maurycy. Słowa piosenek i scenariusze programów pisze Andrzej Litwin. Scenografią zajmuje się Stefan Derewlanka, natomiast choreografią: Marianna Kiszkurno i Anna Drzonek.

REPERTUAR

Tabela nr 7

Lp.

Tytuł utworu

Autor

Kompoz.

Opracowanie

Widowiska
1 „Baj, Baju ,Baj” – widow. Marianna Kiszkurno Zdzisław Maurycy Marianna Kiszkurno
2 Widowisko „Zaczarowany wóz” Andrzej Litwin Henryk Morys i Zdzisław Maurycy. Marianna Kiszkurno
3 Widowisko „Wielka parada” Andrzej Litwin Zdzisław Maurycy Marianna Kiszkurno
4 Widowisko „Zajączek i wilk” Andrzej Litwin Z. Maurycy Marianna Kiszkurno
5 Widowisko „Pali się” Andrzej Litwin wykonanie orkiestrowe w aranżacji Zbigniewa Górnego Marianna Kiszkurno
6 Widowisko taneczne „Zaczarowana łąka” Andrzej Litwin H. Morys

Z. Maurycy

Marianna Kiszkurno
7 Widowisko „Czarownice z Łysej Góry” Andrzej Litwin H. Morys

Z. Maurycy

Marianna Kiszkurno
8 Widowisko pt. „Nas nie może zabraknąć” reżyseria Ignacy Wachowiak Ignacy Wachowiak i Krystyna Karpińska – Janicz Zdzisław Maurycy Marianna Kiszkurno, Teresa Kujawa, Janusz Litko i Kazimierz Borowiecki
9 Widowisko pt. „Bawcie się razem z nami” Anna Drzonek, Andrzej Litwin Zdzisław Maurycy Marianna Kiszkurno i Anna Drzonek
10 Widowisko pt. „Kwiaty polskie”. Andrzej Litwin Zdzisław Maurycy Henryk Morys Marianna Kiszkurno

Anna Drzonek

11 Widowisko pt. „Niespodzianka w skrzyni”   Zdzisław Maurycy Marianna Kiszkurno

Anna Drzonek

12 Widowisko pt. „Antarktyda”.   montaż z taśmy Marianna Kiszkurno

Anna Drzonek

13 Widowisko taneczne do bajki „Calineczka” – spektakl Wiesław Andrzejewski Jerzy Gumuła Zdzisław Maurycy Marianna Kiszkurno

Anna Drzonek

Obrazki i rewie
14 „Wańka Wstańka” – obrazek Marianna Kiszkurno Zdzisław Maurycy Marianna Kiszkurno
15 „Wesoły rejs” – obrazek Marianna Kiszkurno Zdzisław Maurycy Marianna Kiszkurno
16 „Laleczki i pajace” Andrzej Litwin Zdzisław Maurycy Marianna Kiszkurno
17 Obrazek taneczny „Mrówki i biedronki” Andrzej Litwin Zdzisław Maurycy Marianna Kiszkurno i Anna Drzonek
18 Obrazek taneczny pt. „Wesoły aerobic”.   Zdzisław Maurycy Marianna Kiszkurno i Anna Drzonek
19 Obrazek taneczny pt. „Dzidziuś”.   montaż z taśmy Marianna Kiszkurno

Anna Drzonek

20 Spektakl – rewia pt. „Koń by się uśmiał” Andrzej Litwin Z. Maurycy

H. Morys

A. Lewanowicz W. Mazurczak

Andrzej Piotrowski
21 Obrazek taneczny „Czarodziejska skrzynia” Andrzej Litwin Zdzisław Maurycy Henryk Morys Marianna Kiszkurno

Anna Drzonek

22 „Kot i myszy”- obrazek Andrzej Litwin Zdzisław Maurycy Marianna Kiszkurno

Anna Drzonek

23 „Spotkanie na podwórku w rytmie Straussa” – obrazek taneczny Andrzej Litwin Zdzisław Maurycy Marianna Kiszkurno

Anna Drzonek

Tańce
24 Taniec rewiowy do filmu pt. „Pierścień i róża”.   Andrzej Korczyński

Zdzisław Maurycy

Marianna Kiszkurno

Anna Drzonek

25 „Bu Bu i marionetki” – taniec Andrzej Litwin Zdzisław Maurycy Marianna Kiszkurno

Anna Drzonek

26 „Sekstet akrobatyczny”. – taniec   montaż z taśmy Marianna Kiszkurno

Anna Drzonek

27 Taniec pt. „Laguna”.   montaż z taśmy Marianna Kiszkurno

Anna Drzonek

28 Taniec „Mini mortale”   Zdzisław Maurycy Marianna Kiszkurno
29 „Charleston” – taniec   Zdzisław Maurycy Henryk Morys Marianna Kiszkurno

Anna Drzonek

30 „Sabat na Łysej Górze”- taniec. Andrzej Litwin Henryk Morys Marianna Kiszkurno
31 Taniec kosmiczny pt. „W kosmosie”- (ufoludki i kosmonauci). Andrzej Litwin Zbigniew Górny

Zdzisław Maurycy

 Marianna Kiszkurno

 

Stowarzyszenie Przyjaciół Trzpiotów

A oto dokument przedstawiający rejestrację „Stowarzyszenia Przyjaciół Trzpiotów” oraz jego statut.

Statut zawiera VI rozdziałów. W I rozdziale zawarte są postanowienia ogólne dotyczące charakteru stowarzyszenia, terenu działań czy używania pieczęci.

§ 1

Stowarzyszenie Przyjaciół Trzpiotów jest organizacją społeczną o charakterze koleżeńskim, zwane Stowarzyszeniem w dalszych postanowieniach Statutu, jest Stowarzyszeniem zarejestrowanym i posiada osobowość prawną.

§ 2

Terenem działania Stowarzyszenia jest obszar Rzeczypospolitej Polskiej, a siedzibą władz są Kielce.

§ 3

Stowarzyszenie opiera swą działalność na pracy społecznej członków.

§ 4

Stowarzyszenie ma prawo używania pieczęci zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami.

W II rozdziale zawarte są cele i środki działania stowarzyszenia np. rozwój zespołu, organizacja koncertów, organizowanie pomocy materialnej, pozyskiwanie sponsorów.

III rozdział mówi o prawach i obowiązkach swoich członków. Dzielą się oni na zwyczajnych, honorowych i wspierających.

Treścią IV są władze Naczelne Stowarzyszenia, którymi jest:

a)     Walne Zgromadzenie

b)    Zarząd

c)     Komisja Rewizyjna

Rozdział V dotyczy funduszy stowarzyszenia, na które składają się:

a)     składki członkowskie

b)    darowizny od osób fizycznych i prawnych

c)     dochody z koncertów

Ostatni rozdział VI zawiera treści o zmianie Statutu i rozwiązaniu stowarzyszenia.1

Statut ten jako niezbędny dokument, pomaga zespołowi działać zgodnie z obowiązującymi prawami, aby w ten sposób uniknąć nieporozumień i kłopotów związanych z działalnością zespołu.

Na mocy postanowienia Sądu Wojewódzkego w Kielcach z dnia 11 lutego 1994 r Wydziału I Cywilnego zostało zarejestrowane Towarzystwo Przyjaciół Trzpiotów. Akt prawny mówi:

„Komitet Założycielski Stowarzyszenia „Towarzystwo Przyjaciół Trzpiotów” w Kielcach wnioskuje o zarejestrowanie składu Zarządu wybranego przez członków na zebraniu w dniu 24 . 02. 1994r. w osobach:

  1. Chabior Andrzej – Przewodniczący,
  2. Kwiatkowska Ewa – Sekretarz,
  3. Mróz Barbara – Księgowy,
  4. Siemiradzka Barbara – Członek,
  5. Lasia Jolanta – Członek.

Protokował : Przewodniczący Zebrania :

Kotowska Janina Adamczak Aulelia

Woj. Dom Kultury

Towarzystwo Przyjaciół

Trzpiotów

ul. Ściegiennego 6

Kielce 10”1


 

1 por. Statut z 1993 r. § 1

Obecność dziecka na pokazach policji, straży pożarnej, wojska itp. według opinii rodziców

Zapytałam również rodziców o to, czy zabierają swoje dzieci na pokazy, które organizuje policja, straż pożarna, wojsko i tym podobni przedstawiciele zawodów. Odpowiedzi zawarte zostały w wykresie nr 1.

Wykres nr 1. Obecność dziecka na pokazach policji, straży pożarnej, wojska itp. według opinii rodziców.

prace

Źródło: opracowanie własne.

Dokładnie połowa, bo 50% (10 osób) ankietowanych nie chodzi w ogóle na wyżej wspomniane pokazy. Siedmiu rodziców (35%) odpowiedziało, że uczęszcza od czasu do czasu, a zaledwie 15% (3 osoby) stwierdziło, że wybiera się zawsze, gdy zorganizowany zostanie pokaz w miejscowości, w której mieszka.

Jak widać z powyższej analizy, rodzice nie są zbyt zaangażowani w prezentowanie dzieciom pracy ludzi wykonujących poszczególne zawody. Może być to spowodowane tym, że nie chcą, aby dzieci zaczynały interesować się zawodami, które są dość niebezpieczne, jak np. praca w policji, straży pożarnej czy w wojsku, obawiając się, że będą one chciały naśladować ten ryzykowny charakter pracy. Uważam, że nie jest to odpowiednie podejście – mały człowiek oglądając tego rodzaju pokazy – uczy się znacznie więcej, niż z opowieści. Świadczy o tym chociażby fakt, że dziecko w sytuacji zagrożenia, będzie miało świadomość tego, jak postępować i co zastosować w przypadku pojawienia się niebezpieczeństwa.

Czytanie dzieciom bajek także wyjaśnia, na czym polega praca osób wykonujących zawody, pojawiające się w tych opowieściach. Rodzice zapytani zostali o to, w jakim stopniu realizują ten zakres tematyczny. Zebrane dane przedstawia poniższy wykres.

Wykres nr 2. Wyjaśnianie przez rodziców specyfiki zawodu występującej w bajkach i książkach.

 pisanie

Źródło: opracowanie własne.

Połowa, 50% (10 osób) respondentów opowiada dzieciom, czym zajmuje się dana osoba wykonująca określony zawód, ale wykonuje to w tzw. skrócie. Kolejne 25% (5 osób) realizuje to w sposób staranny i dokładny. Jedynie 15% (3 osoby), zaznaczyło odpowiedź: robię to czasami, bo często nie mam to tego cierpliwości. Pojawiła się również możliwość zaznaczenia odpowiedzi: mówię, że nie wiem, tę zaznaczyło 10% ankietowanych( 2 osoby). Kwestii o treści zbywam to milczeniem nie wybrał żaden z opiniodawców. Ta forma preorientacji zawodowej jest raczej skromnie upowszechniana przez środowisko rodzinne.

Uważam, że należy – choć w najmniejszym stopniu – wyjaśniać dzieciom, czym zajmuje się dana osoba, pojawiająca sie w dziecięcej literaturze. Dzięki zdobytym informacjom, najmłodsi poszerzają wiedzę na temat preorientacji zawodowej, która odgrywa jedną z kluczowych ról w wychowaniu przedszkolnym.

Miejsce preorientacji zawodowej w wychowaniu przedszkolnym

Zgodnie ze zgromadzonymi materiałami badawczymi uważam, że preorientacja zawodowa ma miejsce w wychowaniu przedszkolnym. Świadczy o tym wiele aspektów, które poruszę w niniejszym podrozdziale.

Zagadnienia z zakresu preorientacji zawodowej powinny znaleźć miejsce w edukacji przedszkolnej, gdyż zasób wiedzy o pracy, jako formie działalności człowieka, korzystnie wpływa na rozwój dziecka. Świat pracy i świat zawodów powinien w naturalny sposób wiązać się z całokształtem funkcjonowania w przedszkolu, wynikać z konkretnych sytuacji i służyć zaspokajaniu związanych z nim potrzeb. Okoliczności wiążących się z występowaniem preorientacji zawodowej w ciągu całego okresu przebywania w placówce przedszkolnej jest wiele – poczynając od podstawowych czynności samoobsługowych, kończąc na wpływach zawodoznawczych – dzięki którym w świadomości wychowanka zaczynają kształtować się wyobrażenia i marzenia zawodowe.

Elementy preorientacji zawodowej świadczą o tym, że powinna ona mieć miejsce w wychowaniu przedszkolnym. Zagadnienia te interesują dzieci przedszkolne, co wyraża się między innymi poprzez: obserwowanie, poznawanie charakteru pracy, wykonywanie różnych czynności, posługiwanie się narzędziami wykorzystywanymi przez osoby zatrudnione w przedszkolu.

Nie mniej ważne dla rozwoju prozawodowego jest poznawanie wybranych zawodów, odszukiwanie ich wieloaspektowości, dowiadywanie się o zawodach już zapomnianych albo omawianych sporadycznie i tych nowych, które dawniej nie były popularne.

W wychowaniu przedszkolnym pojawiają i rozwijają się podstawowe zręby dziecięcej świadomości zawodowej, które utrwalane i pogłębiane stanowią ważny element rozwojowy.

Miejsce preorientacji zawodowej w wychowaniu przedszkolnym pokazują wszystkie pytania zawarte w pytaniach skierowanych do dzieci, rodziców i kadry pedagogicznej.

Zdobywanie cnót moralnych przez młodych

Wiara nadzieja i miłość nie mogą się objawić w rzeczywistości, gdy nie posłużą się ludzkimi cnotami[1]. Stąd pytanie, w jaki sposób młodzi mogą rozwijać cnoty moralne? W rozwoju życia moralnego wśród młodych wyjątkowe znaczenie mają cnoty kardynalne, w skład których wchodzą: roztropność, która wskazuje właściwe drogi postępowania, udzielając dobrych rad i porządkując rozum praktyczny; sprawiedliwość tak prowadzącą wolę, by kierowała się słusznością i należnością; umiarkowanie tłumiące uczucie pożądania; oraz męstwo uzdalniające by czynić dobro, szczególnie w niesprzyjających sytuacjach[2].

Papież w swoim nauczaniu zwraca młodym uwagę na potrzebę posiadania roztropności i męstwa, na znaczenie umiaru, a także na życie sprawiedliwością w ich codziennym postępowaniu.

Należy stwierdzić, że moralnym obowiązkiem każdego człowieka jest formowanie własnej osobowości. Wiąże się z tym fakt, że człowiek wezwany jest do realizowania swoich naturalnych możliwości, w odniesieniu do powołania chrześcijańskiego, które związane jest z udzieleniem osobistej odpowiedzi Chrystusowi na Jego wezwanie: Pójdź za Mną (Mt 4,19)[3]. Młody człowiek chcąc być wartościową osobą szczerze pragnie zaangażować się całą swoją duszą w budowę lepszego świata. To pragnienie spotyka się w praktyce z rozmaitymi przeszkodami i problemami, które nierzadko zniechęcają i prowadzą do rezygnacji z życia według szlachetnych cnót i ideałów. Pomocą w tej walce są cnoty moralne, tworzące prawidłowe postawy u młodych. Papież głosząc naukę dotyczącą omawianych cnót, przedstawia ich duszpasterską potrzebę i niezawodną skuteczność. Młodzi ludzie, którzy doświadczają rozwoju swej indywidualności psychofizycznej, napotykają często na przeróżne sytuacje przerastające ich możliwości. Wymaga to uczenia się roztropności, pozwalającej z pewnością dobrze osądzić i skierować ludzkie działanie oraz męstwa, które we współdziałaniu z roztropnością dodaje odwagi i sił w obliczu rosnących problemów.

Roztropność jest cnotą moralną posiadającą swe korzenie w sferze naturalnej i nadprzyrodzonej. Opiera się na elementarnych zasadach moralnych i jest sprawnością rozumu praktycznego, dzięki któremu człowiek jest w stanie ocenić, jakie konkretne przymioty i czynności będą najbardziej odpowiednie w danej okoliczności. Charakteryzuje się tym, iż rozum praktyczny jest oświecony wiarą i ożywiony miłością[4].

Papież nauczając o roztropności, przedstawia jej praktyczne znaczenie mówiąc o prawidłowych proporcjach między być a mieć. Młodzi powinni zabiegać o to, aby bardziej być niż mieć. Nigdy pragnienie by więcej mieć nie może w nich zwyciężyć, ponieważ wtedy może pojawić się niebezpieczeństwo zmarnowania przez nich najcenniejszych rzeczy, czyli swojego człowieczeństwa, swojego sumienia i swojej niepowtarzalnej godności. To wszystko przecież otwiera głęboką perspektywę życia wiecznego[5]. Prawidłowy osąd rzeczywistości, nieodwołalnie związany jest z posiadaniem właściwego doświadczenia i kompetentnej wiedzy. Sięgając do źródeł należy je zdobywać w środowisku rodzinnym, doświadczeniu starszych, w szkole, a nade wszystko w intymnej kontemplacji swego życia w obliczu Chrystusa. Kontemplacja poszerza przestrzeń ludzkiego myślenia, uczy odczuwać radość, właściwie widzieć samego siebie i swoje życie w świetle Chrystusa[6].

W perspektywie poznanej rzeczywistości jawi się zatem silna potrzeba umiejętności rozważnej i wiarygodnej oceny tego wszystkiego, co świat proponuje i z czego warto skorzystać. Jest to jednak zbyt mało w stosunku do wzrastających trudności, bardzo często całkowicie niezależnych od ludzkiej woli. Te okoliczności sprawiają, że obok roztropności młodzi muszą uczyć się również męstwa i odwagi, które służą pomocą w odpowiedzialnym i kompetentnym postępowaniu.

Papież kierując do młodych propozycję wypracowania przez nich cnoty męstwa, ma świadomość, iż postępowanie zgodnie z nauką Chrystusa jest trudne i wymagające. Orędzie męstwa, wynikające z faktu śmierci Chrystusa na krzyżu, mobilizuje do heroizmu i konsekwencji[7]. Sam fakt mężnego postępowania nie może jednak być rozumiany tylko w odniesieniu do walki ze złem. Również czynienie w życiu dobra i wcielanie chrześcijańskich wartości w codzienność, oczekuje od młodych męstwa i odwagi. Ich rozwój przynosi z kolei wytrwałość i cierpliwość, które obok roztropności i męstwa są także niezastąpione w przeżywaniu szczególnie najcięższych chwil i prób. Ojciec Święty przypomina młodym słowa Chrystusa, że tylko w cierpliwości mogą posiąść własne dusze (por. Łk 21,19), co wiąże się ze sztuką opanowania i gotowości na wzór Jezusa – przyjęcia wielu trudności i problemów oraz konsekwencji w realizowaniu dobrych celów i zamiarów[8].

Jedną z elementarnych przeszkód, która utrudnia wypracowanie wartościowego stylu życia młodych jest z pewnością zbyt konsumpcyjne nastawienie współczesnej nam epoki. Jest to bardzo poważne zagrożenie, dlatego Papież ostrzega młodych przed jakimkolwiek nadmiarem, przesytem i brakiem umiejętnego korzystania z ofert dzisiejszej cywilizacji, która jakże często prowadzi do zniszczenia ładu i harmonii w sferze wolitywnej człowieka. Pomocną jest tu cnota umiarkowania w zdrowym i trzeźwym spojrzeniu na osobiste potrzeby, jak również we właściwym czerpaniu z dobrodziejstw otaczającego nas świata. Należy we wszystkim zachować umiar stwierdza Papież, zachęca nawet do praktykowania surowości życia, ponieważ brak cnoty umiaru sprawia, że wiele dobrych pragnień budowania sprawiedliwego społeczeństwa nie dochodzi do realizacji. Jezus ma być dla młodych mocą i siłą, aby mogli od siebie więcej wymagać, aby ich postępowaniem nie kierowała płytka chęć zaspokojenia pragnień za wszelką cenę[9].

Taka postawa nie tylko pomaga młodym właściwie wybierać rozmaite propozycje, jakie niesie ze sobą współczesny świat, lecz uczy także być obrońcami moralności publicznej, żyjąc w czystości, wstrzemięźliwości i umiarkowaniu. Cnota umiarkowania zatem winna przedstawiać się młodym jako wartość, którą Chrystus im proponuje, by mogli właściwie odczytać swoje życiowe potrzeby i umiejętnie czerpać z bogactw otaczającej ich rzeczywistości. Takim sposobem zaangażują się całkowicie odpowiedzialnie w różne sprawy, które niesie wiek młodości, a jednocześnie odpowiednio się przygotują do życia w społeczeństwie, gdzie fundamentalną regułą normującą relacje międzyludzkie jest cnota sprawiedliwości.


[1] Por. S. Pinckaers, Źródło moralności chrześcijańskiej, dz. cyt., 132 i s. 328.

[2] Por. B. Haring, Nauka Chrystusa, Teologia moralna, t. 3, Poznań 1963, s. 21-22.

[3] Por. LM 10.

[4] Poi. W. Wicher, Podstawy teologii .moralnej, Poznań 1969, s. 503-505; por. także S.Rosik, Sytuacjonizm etyczny a chrześcijańska roztropność, Poznań 1986, s. 217-218.

[5] Por. Jan Paweł II, Dla chrześcijanina sytuacja nigdy nie jest beznadziejna. Słowa do młodzieży zgromadzonej na Westerplatte, 12.06.1987, w: Pielgrzymka Ojca Świętego Jana Pawła II do Ojczyzny, Kraków 1999, s. 52.

[6] Por. LM 13.

[7] Por. LM 13.

[8] Por. LM 13.

[9] Por. Jan Paweł II, Dla chrześcijanina sytuacja nigdy nie jest beznadziejna. Słowa do młodzieży zgromadzonej na Westerplatte, przem. cyt., s. 52-56.

Follow

Otrzymuj każdy nowy wpis na swoją skrzynkę e-mail.